(5)ارتباط طیف سنجی با ساختمان

ماده با دارا بودن ماهیت الکترومغناطیسی که از حرکت ذرات باردار آن ناشی می شود، می تواند با پرتوهای الکترومغناطیس برهم کنش داشته باشد. نتیجه این برهم کنش، جذب بخشی از انرژی پرتو نور و ارتقاء ماده به سطح انرژی بالاتر است. به این ترتیب از شدت پرتو نور کاسته می شود. می توان با اندازه گیری و مقایسه شدت پرتو تابیده شده به ماده، و شدت پرتو پس از عبور از ماده، به وجود برهم کنش پی برد. این کار اساس طیف سنجی را تشکیل می دهد. جذب انرژی به وسیله ماده، با محدودیت های کوانتومی روبرو است. زیرا سطوح انرژی کوانتایی هستند. جذب انرژی نور تنها در صورتی امکان دارد که انرژی یک بسته نور (فوتون) دقیقا برابر فاصله انرژی دو سطح کوانتومی ماده باشد. به این دلیل است که می توانیم با دانستن انرژی پرتو نور جذب شده، به ویژگی های ساختاری ماده پی ببریم. برای این کار لازم است هر بار تنها یک پرتو تک رنگ نور (دارای انرژی معین) به ماده تابانده، و بر هم کنش آن با ماده اندازه گیری شود. در هر یک از نواحی طیف، بخش محدودی از پرتو ها انرژی متناسب با یکی از لایه های انرژی کوانتومی ماده دارند. این پرتو ها، در فرایند طیف سنجی پیمایش می شوند و تغییر شدت هر کدام از آنها ثبت می شود تا یک طیف به دست آید.